Czeszczyzna odegrała również niemałą rolę w kształtowaniu się polskiej terminologii związanej z botaniką. W średniowiecznych księgach poświęconych ziołolecznictwu stosunkowo często pojawia się nazewnictwo zaczerpnięte wprost ze słowników niejakiego Bartłomieja z Chlumna (mistrza Klareta) - jednego z głównych twórców podstaw czeskiej nomenklatury naukowej.

Słownictwo wojskowe

W XV wieku do naszego języka trafiło także wiele czechizmów z zakresu wojskowości (np. porucznik, hetman, hasło, tabor). Sprzyjała temu zacieśniona w owym czasie współpraca militarna obydwu narodów. Czesi wspomagali Polaków w walce z Krzyżakami, Polacy z kolei wpierali ruch husycki. Przywódca tego ostatniego, Jan Hus, to nie tylko reformator religijny, ale także autor współczesnych zasad czeskiej (a pośrednio także polskiej) ortografii. To on wzbogacił pisownię o tzw. znaki diakrytyczne (kreski i kropki, w Czechach zastąpione z czasem przez haczyki).

Język dworski

Język czeski obecny był również na polskim dworze. Wielu wybitnych Czechów gościło u Władysława Jagiełły i Jadwigi (funkcję ich dyżurnych spowiedników pełnili Hieronim z Pragi i Jan Štěkna), półki królewskiej biblioteki wypełniały w owym czasie dzieła napisane w Czechach. Za panowania Zygmunta Augusta znajomość czeszczyzny traktowano jako oznakę przynależności do wyższego stanu. Nie brakowało jednak i takich (np. pisarz Łukasz Górnicki), którzy otwarcie piętnowali ten swoisty kult, jakim otaczano obcą mowę.